Moonshot (2022), filmin en güçlü karesiyle açılıyor: bir baristanın titreyen elleri kahve dökerken. Yönetmen Christopher Winterbauer o anda tam olarak ne yaptığını biliyor. Ne yazık ki bunu bir daha tekrarlamıyor.

2049 yılında Mars, parasını ödeyebilenlerin gidebileceği sıradan bir seyahat noktasına dönüşmüş. Walt (Cole Sprouse), Mars’ta sevgilisi olan ama oraya ulaşacak parası bulunmayan bir baristadır. Sophie (Lana Condor) ise kırmızı gezegende sevgilisi olan ve bileti paylaşmak istemeyen bir üniversite öğrencisidir. Çözüm: birlikte bir kurumsal mekik aracına gizlice binmek. Ardından hafif bilim kurgu, romantik komedi ve sıfır yerçekiminde birkaç iyi gag birbirine karışıyor.

https://www.youtube.com/watch?v=sDWF3rMwq-I

Winterbauer’ın yönetiminde gerçek bir zekâ var. Renk paleti bilinçli seçilmiş: gemi içinde klinik beyaz ve maviler, Dünya sahnelerinde sıcak, yaşanmış tonlar. Bu kontrast, filmin temel gerilimini herhangi bir diyalogdan çok daha etkili biçimde aktarıyor. Zach Braff, insanlığın geleceği hakkında görkemli monologlarla sahneyi kapan teknoloji magnası Leon Kovi olarak her sahneyi çalıyor. Michelle Buteau, komedi zamanlamasını cerrahi bir hassasiyetle tutturuyor.

Sprouse ve Condor, senaryonun hak ettiğinden fazlasını sunuyor. O, sessiz çaresizliği ustaca yansıtıyor; sesi tam doğru anda kırılıyor. Bu, performatif değil, kazanılmış bir kırılganlık. Condor ise Sophie’nin zekâsını ve dürtüselliğini dengeli biçimde taşıyor. İki oyuncu arasındaki kimya filmin en sağlam unsuru.

Moonshot, bu türün sürçtüğü yerde sürçüyor: aynı anda çok fazla şey olmaya çalıştığında. Romantizm, bilim kurgu mekaniğinin yanında yetersiz kalıyor. Mason Gooding’in karakteri etrafındaki mizah, çok uzun süre tekrarlıyor. Üçüncü perde, bir saatte inşa edilen duygusal tutarlılığı yıkan gereksiz virajlarla dolup taşıyor. Winterbauer, açılış karesinin hassasiyetini tam filmin en çok ihtiyaç duyduğu anda terk ediyor.

Moonshot, aşk ve fedakârlık üzerine bir meditasyon olmak istiyordu. Ancak bunu hiçbir zaman gerçekten yapmaya cesaret edemiyor. Geriye, neredeyse yalnızca iki oyuncunun omuzlarında duran, akıcı ama yüzeysel bir yayın platformu filmi kalıyor.