Toscana, mutfak dünyasının Michelin yıldızlı üst liginde çalışan Danimarkalı şef Theo’yu (Anders Matthesen), dünyaya dişlerini sıkarak yaklaşan biri olarak tanıtıyor; bunun nedenini açıklamak için de fazla beklemiyor. Senaryoyu Nikolaj Scherfig’le birlikte yazan Mehdi Avaz, neredeyse her duygusunu öfkeye dönüştüren bir adamın romantik komedi-dramını çekmiş. Filmin en iyi sezgisi, bu öfkeyi bir kalkan olarak görmesi. Küçük bir fikir bu. Filmin büyük bölümünde işe yarıyor.

Hikâyenin çıkış noktası yalın. Theo, babasının işletmesini satmak için Toskana’ya gider ve yaşama, sevme biçimini yeniden gözden geçirmesine yol açan yerel bir kadınla, Sophia’yla (Cristiana Dell’Anna) tanışır. Huysuz şefleri konu alan filmler artık epey kalabalık bir rafı dolduruyor ve bu yapım da farklıymış gibi davranmıyor. Yaptığı şey, hikâyesini anlatacağı zemini özenle seçmek. Şarapları, sofraları ve yüzyıllara yayılan sanatıyla tanınan Toskana’nın güçlü bir kimliği var; film de bu şöhrete eşlik eden anlayışı ödünç alıyor: Basit şeyleri iyi yap, aceleye getirme. Koşar adım yaşayan bir aşçı, daha kimse tek kelime etmeden orada yadırganıyor. Film bunun farkında gibi ve aynı ölçütlerle değerlendirilmek istiyor.

Matthesen, Theo’ya sert bir hava ve bir türlü gevşemeyen bir beden veriyor; bu yüzden Sophia’nın başlangıçta neden mesafeli durduğunu anlamak kolay. Daha ilginç bir rol Dell’Anna’nın. Onun canlandırdığı Sophia konuştuğundan çok dinliyor, Theo’dan önce de var olduğu açık bir hayatı bulunuyor ve bu hayatı onun ruh hâline göre yeniden düzenlemeyi reddediyor. Böylece film, bir kadının zor bir adamı düzeltmek için var olduğu tanıdık kalıba düşmüyor. Pino rolündeki Andrea Bosca ile Inge’yi canlandıran Ghita Nørby de filme hoş bir enerji katıyor; ancak film, oyuncu kadrosunun vaat ettiğinden daha az şey veriyor onlara.

Film, boşluk bırakabildiği anlarda en iyi hâline ulaşıyor. Yaklaşık on dört dakika sonra Theo bir yüzleşmeyi bitirirken Ornella Vanoni’nin “L’appuntamento” şarkısı çalıyor; şarkı sahneyi doldurmak yerine onun altına yerleşiyor. Gerilim kendi temposunda dağılıyor. Müzik veri tabanlarında film için yalnızca birkaç şarkı listelenmiş; bu yüzden her parçanın etrafında kendine ait bir alanı var. Bazı eleştirmenler filmin dile getirmediklerini ne kadar etkili anlattığını özellikle vurguladı; bu sahne de ne demek istediklerini gösteriyor.

Komedi tarafıysa daha sallantılı. Espriler hafif kalıyor ve çoğu zaman Theo’nun huysuzluğuna fazla yaslanıyor. Bu, başlangıç için iyi ama hikâyeyi taşıyacak zayıf bir motor. Çevresindeki Svend (Christopher Nissen), Zeuten (Sebastian Jessen) ve Melanie (Karoline Brygmann), kendi seslerini bulamadan onun dünyasını tamamlıyor: sivri olamayacak kadar hafif, güldüremeyecek kadar sönükler. Bütün yolculuğun nedeni olan babasının işletmesini satma meselesi, baskı unsuru olmaktan çok bir çıkış noktası olarak işliyor. Ortaya konuyor, sonra olduğu yerde bırakılıyor; hikâyenin ondan beklediği dramatik ağırlığa hiçbir zaman kavuşmuyor.

Filmin doğru yaptığı şey, kendi hikâyesinin yüksek sesli versiyonunu anlatmayı reddetmesi. Romantizm aceleye gelmiyor; Avaz da büyük bir aşk ilanından çok Theo’nun söyleyemedikleriyle ilgileniyor gibi. Film, insanların sevgilerini ve kayıplarını öfke aracılığıyla dile getirdiğini düşünüyor sanki; bunu yüksek sesle söylememeyi de çoğunlukla başarıyor. Hikâyenin izleyeceği güzergâh kimseyi şaşırtmıyor, varacağı yeri tahmin etmek de kolay; ama olay örgüsündeki büyük dönüşlerden ziyade jestlere gösterilen özen, türe alışıldık olandan daha yavaş bir nabız kazandırıyor.

Aynı ketumluk, bazı yerlerde filmin aleyhine dönüyor. Bunun en açık örneği Inge: Film dikkatimizi ona çekiyor, sonra da karakteri değerlendirmeyi reddediyor. Theo ile Sophia arasındaki ilişkide işe yarayan ölçülülük, burada kaçınma gibi duruyor. Duygusal karşılık da bundan zarar görüyor. Theo sonunda gardını indirdiğinde sahne olması gerekenden daha hafif kalıyor; çünkü öncesindeki bölüm, bu anın üzerine düşeceği kadar ağırlık biriktirememiş.

Toscana’yı bir arada tutan şey, başroller arasındaki uyum. Dell’Anna, Sophia’nın bir erkeği düzeltmeye yarayan bir araca dönüşmesine izin vermiyor; ikili dürüstlüğe benzer bir noktaya ulaştığında da bu, tek bir büyük dönüm noktasından değil, zaman içinde birikenlerden doğmuş hissi veriyor. Bu, söz konusu kısmı genellikle aceleye getiren bir tür için önemli bir başarı. Sonuç olarak benim vardığım yer şu: Bir komedi olarak Toscana beklentiyi karşılayamıyor. Sesini alçaltmayı öğrenen bir adamı anlatan yavaş ve dikkatli bir aşk hikâyesi olaraksa çoğunlukla işliyor; başroller de zayıf kalan yan karakterlerin açığını kapatıyor. Onları izlemek için seyredin, esprilerden ise çok daha azını bekleyin.