Sanat

Alison Hammond ve genç sevgilisi: mesele yaş farkı değil, haberlerin ona bakışı

Lisbeth Thalberg

Her birkaç ayda bir, bir manşet Alison Hammond’ın ilişkisini “savunduğunu” duyurur; sanki mutlu olmanın doğal karşılığı bir savunma yapmakmış gibi. This Morning sunucusunun kendisinden daha genç bir sevgilisi var ve magazin basını bunun, onun yaşadığı bir hayat değil, tartışmak zorunda olduğu bir pozisyon olduğuna karar vermiş durumda. Asıl bakılması gereken çift değil, bu çağrı — mutluluğunun kamuya bir hesap borçlu olduğu yönündeki sessiz varsayım.

Hammond artık buna şaşırmış gibi yapmıyor. Hayatındaki adamı açıklaması için sürekli sorulara maruz kalıyor ve o da kibarca bu soruyu meşru kabul etmeyi reddediyor. “Kimseyi ilgilendirmez,” dedi; insanlar konuşacak, “ama bu onların işi, benim değil.” Söylenme biçimi, duygusuz ve dümdüz, bir savunmadan çok bir yargılamanın koşullarını kabul etmeme gibi okunuyor.

Altında yatan gerçekler sıradan — ki mesele de bu zaten. Partneri David Putman bir model ve masaj terapisti; ikili Hammond’ın bir randevu aldığında tanıştı, birkaç yıl önce ilişkilerini kamuya açıkladılar ve şimdi Londra’da birlikte yaşıyorlar. Aralarındaki yaş farkı 22 yıl. Hammond bu matematiği herhangi birinin yapması gerekenden çok daha sık kamu önünde yaptı ve haberlerin onunla birlikte fark etmeyi sürekli reddettiği bir şeyi fark etti. “İnsanların 22 yıllık bir fark olduğunda neden ilgilendiğini tamamen anlıyorum,” dedi, “ama bana ilginç gelen şey, erkeğin daha yaşlı olduğu durumlarda bunun bu kadar ilginç bulunmaması.”

Bu cümle asıl hikâyenin ta kendisi ve haberlerin çoğu bunun üzerinden atlıyor. Çok daha genç bir kadının yanındaki yaşlı bir adam bir yaşam tarzıyken; çok daha genç bir adamın yanındaki yaşlı bir kadın, hakkında sessizliğin bozulması gereken bir tartışma konusu. Bu asimetri haberlerin içinde gizli değil — haberin kendisi bu. Hammond bir şikâyeti gizlice sokmuyor; sıradan bir ilişkiyi tekrar eden bir haber maddesine dönüştüren mekanizmayı açıkça adlandırıyor.

Kullanılan kelimelere bakın, her şey ortaya çıkıyor. Putman’ın peşini bırakmayan kelime “toyboy” (genç sevgili) — ciddi bir erkek karşılığı olmayan, tek bir gerçek gelmeden adamı bir eşya, kadını da biraz gülünç kılan bir küçültme. Bu işi gören tarafsız bir terim yok. En yakın karşılık olan “trophy wife” (kupa eşi) yaşlı erkeği pohpohlarken; “toyboy” yaşlı kadını iğneliyor. Haberler bir hikâye aktardığını iddia ederken isim yargıyı yapıyor. Hammond bu etiketin “bizimkilerle hiçbir ilgisi olmadığını” söyledi — bu da tanımın içinde yapılan yorumlamayı gördüğünü ifade etmenin başka bir yolu.

Onun tepkisini yazmaya değer kılan şey, bunu ne kadar az sahnelediği. Ne bir kırılganlık sergiliyor ne de bir dayanışma talep ediyor. Adamı tarif ediyor — rahat biri, “beni olduğum gibi gören” biri — ve bir tartışma beklendiği yerde bu tarifi bırakıveriyor. Uzun bir hastalık ve değişim döneminde ilişkinin kendisine verdiği özgüvenden bahsetti, ama bunu bir kanıt olarak değil, bir gerçek olarak sunuyor. Savunmaya yanaşmamak, tüm bu işin en anlamlı yanı.

İşin can alıcı noktası basit. Önümüzdeki hafta hiç kimse ellili yaşlarındaki bir adamdan yirmili yaşlarındaki kız arkadaşını meşrulaştırmasını isteyen bir yazı yayımlamayacak ve bunu herkes biliyor. O hikâye var olana kadar, Hammond’ın “savunması” hiçbir zaman bir savunma olmadı. Bu, kültürün bir erkekte “iyi şans” diye dosyaladığı bir şey yüzünden yargılanan bir kadının hikâyesi.

Etiketler: , , , ,

Tartışma

S kadar yorum var.