Panama‘nın içinde daha keskin bir film saklı ve Mark Neveldine kamerayı sürekli ondan kaçırıyor. Başlangıç noktası yapıma gerçek bir tarihsel olay sunuyor — egemen bir ülkeye girmek üzere olan bir süper güç — ama film bunu sıradan bir silah anlaşmasının arkasındaki duvar kâğıdı gibi kullanıyor. Asıl sorun bu ve hiçbir hareket yoğunluğu onu gizleyemiyor.

Cole Hauser, yas tutan, bir savunma müteahhidinin emeklilikten çıkardığı eski bir denizci olan James Becker’ı canlandırıyor. Bu işvereni, Stark’ı, Mel Gibson bir avuç sahnede oynuyor; bu sahneler bir karakterden çok afiş değeri olarak ağırlık taşıyor. Becker’ın görevi kâğıt üstünde basit görünüyor: güneye inmek, bir silah anlaşması bağlamak, soru sormamak. Sorular yine de geliyor, çünkü indiği ülke tam ölçekli bir Amerikan işgaline haftalar uzaklıkta.

https://www.youtube.com/watch?v=O_FWx79_GNs

Kendi malzemesiyle savaşan bir yönetmen

Neveldine adını Crank filmleriyle yaptı; orada huzursuzluk hem espriydi hem de motordu. Burada aynı içgüdü hikâyeye karşı çalışıyor. Hızlı kesmeler, sert zoomlar ve seyirciyi sahnelerin hak etmediği bir heyecana durmadan iten bir müzik. Etki itmek yerine yoruyor ve gerçek gerilimi taşıyabilecek o birkaç anı düzleştiriyor.

‘Panama’ daha eğlenceli olmalıydı (…), ama büyük ölçüde bir sürü telaşlı kurgudan ibaret.

Amy Nicholson, The New York Times

Oyuncular

Yellowstone‘un başarısının rüzgârındaki Hauser, rolün istediği yıpranmış sağlamlıkla filmi taşıyor ve perdedeki en izlenir şey o. Gibson, bu dönemin Gibson’ının müteahhit parasıyla çekilen bu tür gerilimlerde yaptığını yapıyor: yüzünü afişe ödünç veriyor, iki sahneyi rahat bir otoriteyle geçiştiriyor ve gerisini isme bırakıyor. Çevrelerinde yerel aracılar, aşk ilgisi ve kartele yakın fedailer, bir şeyleri kaybetmeye değer karakterlerden çok seksenlerin video dükkânı rafından alınmış tiplemeler olarak beliriyor.

Mel Gibson, “We Were Soldiers” galasında, Mann’s Village Theater, Westwood. Depositphotos

Anında tüketilip atılan türden bir aksiyon gerilimi; sinizmini açıkça taşırken hızlı kesmeli görüntülerle dikkat çekmeye çabalıyor.

Joe Leydon, Variety

Gerçek bir işgal, sadece teğet geçilmiş

1989 Panama işgali bir dipnot değildi. Başkan George H. W. Bush, Manuel Noriega’yı devirmek için Just Cause Operasyonu’nda yirmi binden fazla asker gönderdi; bu müdahale kıstağı ve ABD’nin bölgedeki duruşunu yeniden çizdi. Bu makineyi başlığına ve üçüncü perdesine yazan bir film için Panama şaşırtıcı ölçüde ona ilgisiz. Siyaset dekor, Becker’ın sürekli vaat ettiği ahlaki ders ise asla tutmuyor; çünkü film onu gerçekten kastedecek kadar hiç yavaşlamıyor.

Karar

Yine de izlenmez değil. Aksiyon bölümleri doksan beş dakikayı dolduracak kadar zanaatla sahneye konmuş ve bir yerlerde, daha sabırlı bir yönetmenin bulacağı daha yalın, daha acımasız bir gerilim seziliyor. Vizyona girdiği haliyle Panama, meşguliyet kılığına girmiş kaçırılmış bir fırsat — gerçek bir konunun, film ona bakamayacak kadar tedirginse hiçbir değeri olmadığının kanıtı.

Etiketler: Mel Gibson, Gerilim