Filmler

Supergirl, Milly Alcock’u Gillespie’nin yaslı uzay westernine yolluyor

Camille Lefèvre

Gezegeninin ölümünü hatırlayan bir Kryptonlu, onu hiç tanımamış olandan başka bir varlıktır. Kara Zor-El, Superman olan kuzeninden daha yaşlı olarak ulaştı Dünya’ya; Krypton’un çevresinde parçalanışını görecek kadar büyüktü ve o anı, etrafında kurulan filmin motorudur. O, gerçekleşmeyi bekleyen bir köken değil, çevresindeki evrenin geri alamayacağı bir kaybı çoktan taşıyan biridir ve anlatı bu olguyu arka plan bilgisi olarak değil, ilk ilke olarak alır.

Devamı, alışılmış süper kahraman kalıbından çok westerne yakındır. Kara, intikam göreviyle galaksiyi geçer; kendi öldüreceği birini arayan Ruthye adlı genç bir uzaylı onu izler ve hikâye, neredeyse yenilmez bir varlık ile kininden başka bir şeyi olmayan bir çocuk arasındaki sürtünmeye oynar. Açtığı ve açık tuttuğu soru şudur: Koruyacağı şeyi çoktan yitirmiş biri için gücün bir anlamı var mıdır?

YouTube video

Oyuncu seçimi, tek bir kare görünmeden bir tez gibi işler. Milly Alcock, Kara’yı alaycı ve tükenmiş, kendi efsanesine kayıtsız oynar; karakterin onlarca yıldır taşıdığı parlak, itaatkâr Supergirl’ün tam tersi. Ödül avcısı Krem of the Yellow Hills’i canlandıran Matthias Schoenaerts, bir intikam öyküsünün hasmından beklediği ağırlığı getirir. Eve Ridley’nin Ruthye’si bir yardımcı değil, ikilinin öteki yarısıdır. David Corenswet’in Superman’i kıyıdan, bilinçli olarak ikincil geçer; Jason Momoa‘nın Lobo’su ise daha gürültülü bir türün gürültüsü gibi dalar içeri.

Yönetmen tercihinin okunaklı hâle geldiği yer burasıdır. Craig Gillespie, kariyerini kültürün çoktan tuhaf, sahtekâr ya da şaka diye rafa kaldırdığı figürlerin içindeki yaralı insanı bulmaya adadı. Yalnız adam ve katalogdan sipariş ettiği eşi, basının alay konusuna çevirdiği patenci, köken efsanesi olarak yeniden kurulan moda kötüsü, bir an Wall Street’i korkutan küçük yatırımcılar. Onun perdesi ton denetimidir; komediyle gerçek hasarın, biri ötekini iptal etmeden aynı karede yer almasını sağlama becerisi. Bu duyarlığı kozmik bir malzemeye emanet etmek, projenin merkezî kumarıdır.

Kaynak, hırsı açıklığa kavuşturur. Film, senarist Tom King ile çizer Bilquis Evely’nin mini dizisi Supergirl: Woman of Tomorrow‘u uyarlar; Evely’nin uçsuz bucaksız, resimsi manzaraları ve kahraman buluşmasından çok Affedilmeyen‘e yakın melankolik bir intikam yayı için övülen bir kitap. Uzayda çekilen bir western, kareye sıra dışı talepler yükler. Tür, manzaradan ve tutulan yüzden, sessizliğin ağırlık biriktirmesine izin veren bir süreden beslenir; sınav da, biçimin refleksi bir sonraki darbeye kesmekken filmin uzun bakışa güvenip güvenmediğidir.

Durağanlık aynı zamanda ölçeklemesi en zor şeydir ve kuşkular burada toplanır. Gillespie’nin mahrem dokunuşunun, büyük format efekt makinesine ve sürekli bağ dokusuna çeken bir ortak evren buyruğuna, kuzene, ödül avcısına, köpeğe dayanacağını henüz hiçbir şey kanıtlamaz. Bir intikam anlatısı şiddetini sahnelemekle kalmayıp hak etmek zorundadır; ikinci bir seri filmi ise bir karakteri tanıtırken daha büyük bir plana hizmet etme ikili yükünü taşır. Çizgi romanın sükûneti, tam da bir gişe filminin törpülemeye eğilimli olduğu niteliktir.

Jenerikteki başroller haritanın geri kalanını doldurur. Alcock, Kara Zor-El olarak başı çeker; Schoenaerts Krem’i, Ridley ise Ruthye Marye Knoll’u oynar. David Krumholtz ve Emily Beecham, Kara’nın anne babası Zor-El ve Alura In-Ze olarak görünür. Corenswet Superman olarak, Momoa Lobo olarak döner. DC Studios, Troll Court Entertainment ve The Safran Company ile birlikte yapımcılığı üstlenir, Warner Bros. Pictures dağıtır ve film, dağılma değil tutumluluk vaat eden 108 dakikadır.

Türkiye’de 26 Haziran 2026’da vizyona girer; aynı günlerde başlayan uluslararası gösterimin bir parçası olarak. Kumar tutarsa, Çelik Kız hakkında en ilginç şey, sonunda çeliğin ne kadar az önem taşıdığı olacak.

Oyuncular

  • Eve Ridley — Ruthye

Etiketler: , , , , ,

Tartışma

S kadar yorum var.