The Hustler‘dan yirmi beş yıl sonra Fast Eddie Felson geri dönüyor; üstelik başlarda oyun bile oynamıyor. Martin Scorsese‘nin Paul Newman‘lı The Color of Money’si, Chicago’da içki satarak rahat bir hayata kavuşmuş, gözleri biraz da sönmüş Eddie’yi karşımıza çıkarıyor. Derken genç oyuncu Vincent Lauria’nın (Tom Cruise) Julian’ı dokuz top bilardoda alt ettiğini görüyor ve eski tutkusu yeniden alevleniyor. 1961 tarihli film gibi bu yapım da Walter Tevis’in bir romanından uyarlanmış. Yeniden çevrim değil, devam filmi; en iyi yanı da bu.

Eddie masaya geri dönmüyor; bir başkasının aracılığıyla oyuna dönüyor. Vincent ve kız arkadaşı Carmen’e (Mary Elizabeth Mastrantonio) bir ortaklık teklif ediyor: yollarda geçecek altı hafta, uğranacak bir dizi bilardo salonu ve sonunda Atlantic City’de bir dokuz top turnuvası. Kazancın çoğunu Eddie alacak, kayıpları ise üstlenecek. Karşılığında itaat bekliyor. Vincent’ın, dolandırıcılığın ilk dersini de öğrenmesini istiyor: karşısındakinin bahis koymaya devam etmesi için gerçek kapasitesinin altında oynamak. Vincent bundan nefret ediyor. Yetenekli ama toy; seyircilerin ilgisine bayılıyor ve yapabildiklerini neden saklaması gerektiğini anlayamıyor.

Bu gerilim filmin taşıyıcı gücü. 1986’da gösterime giren filmde Newman, yıllarca oyunu geride bıraktığına kendini inandırmış, ama şekillendirebileceği bir genç gördüğünde gözleri parlayan bir Eddie canlandırıyor. Bu performans ona En İyi Erkek Oyuncu dalında Akademi Ödülü’nü kazandırdı. Benim takdir ettiğim, filmde nostaljinin ne kadar az yer tuttuğu. Eddie ne aziz ne de bilge bir yaşlı usta. Vincent’ın Carmen’le ilgili güvensizliklerini manipüle ediyor, onu tuzağa düşürmek için değerli bir isteka veriyor ve anlaşmayı usulca kendi lehine çeviriyor. Orvis’in bilardo salonunda Vincent’ın gösterişinden bıkınca da çekip gidiyor. Mentor da öğrencisi kadar kibirli; tek farkı bunu daha iyi gizlemesi.

Cruise, Eddie’nin karşısına konabilecek kusursuz isim. Onun canlandırdığı Vincent hızdan ve caka satmaktan ibaret; varlıklı bir rakibi ürkütme pahasına bile gösterişli bir numaradan vazgeçemeyen bir şovmen. Sinir bozucu bulmak kolay ve film de onu öyle görmenizi istiyor; ama Cruise’un, çocuğun cazibesinin aradan sızıp durmasını sağlayışında gerçek bir ustalık var. Mastrantonio’nun Carmen’i ise iki adamın da ona biçtiğinden daha keskin zekâlı. Bu düzenekte kendi değerinin farkında; Eddie’ye, Vincent konusunda ortak çıkarları olan bir ekip olduklarını hatırlatıyor ve kimsenin süsüymüş gibi davranmıyor.

Yan rollerse daha sönük kalıyor. Eddie’nin ansızın gidişine içerleyen Helen Shaver’ın canlandırdığı Janelle, hikâyenin kıyısında kalıyor. John Turturro‘nun Julian’ı, olay örgüsü onsuz devam etmeden önce birkaç etkili an yakalıyor. Forest Whitaker, Eddie’yi yenip küçük düşüren dolandırıcı Amos rolünde karşımıza çıkıyor. Bu yenilgi önemli; çünkü yaşlı adamı yollardan koparıp turnuvaya yöneltiyor.

Filmin orta bölümü biraz ağır aksak ilerliyor. Bir bilardo salonundan ötekine, bir tezgahtan diğerine: kalıp daha başlarda belli oluyor ve tekrarlanan sahnelerin bir kısmı kapladığı süreyi hak etmiyor. Ama iki adam ekipmiş gibi davranmayı bırakınca ritim karşılığını veriyor. Vincent’ın gösteriş merakı, Grady Seasons karşısında bilerek kaybetmesi gereken bir oyunu neredeyse mahvediyor; bu kıl payı kurtuluşu izlemek, Eddie’yi yeniden eline isteka almaya itiyor.

Final, basit bir düellodan daha ilginç. Atlantic City’de Eddie, Vincent’ı yeniyor; ardından Vincent’ın, kendi kazanma ihtimalini artırmak için Grady karşısındaki oyunu kullandıktan sonra maçı bilerek kaybettiğini öğreniyor. Vincent ve Carmen, payı olarak ona 8.000 dolar veriyor. Hediye niyetiyle sunulan bu para, Eddie’ye hakaret gibi geliyor. Yarı finalde Eddie maçı bırakıp parayı geri veriyor. Kendi şartlarıyla, dürüstçe kazanmak istiyor. Son hesaplaşma Vincent’la aralarında geçen özel bir maç ve Eddie, “Geri döndüm!” diye ilan ediyor.

Bu filmin The Hustler seviyesinde olduğunu iddia edecek değilim; o dönemde pek çok eleştirmen de aynı şeyi söylemişti. Daha rahat ve daha az kasvetli. Ama iyi bir devam filminin ihtiyaç duyduğu şeye, yani var olma nedenine sahip: Bir zamanlar her şeyini kaybetmiş bir adam ve şimdi kazanmanın neye değdiğine karar verme zorunluluğu.